Taniec towarzyski

Głównym celem nauczania tańca towarzyskiego, prócz przedstawienia rytmów i kroków, jest zapoznanie z podstawowymi regułami tańca w parze. Każdy, kto połknie bakcyla zwanego „taniec towarzyski”, szybko się go nie pozbędzie. Poznanie jednego tańca niesie za sobą chęć poznania następnego, a jest ich wiele – są to tańce standardowe i latynoamerykańskie.
Tańce standardowe (ST): walc angielski, tango (dawniej taniec latynoamerykański), walc wiedeński, fokstrot, quickstep. Tańce latynoamerykańskie (LA): samba, cha-cha, rumba, paso doble, jive.

Ubiór: wygodny, w grupach podstawowych obuwie sportowe na zmianę, w miarę zaawansowania warto zaopatrzyć się w obuwie taneczne.

Walc angielski

Jest prostym rytmicznie tańcem towarzyskim, jednakże wymaga od partnerów ogromnej sprawności fizycznej. Walc angielski jak sama nazwa wskazuje, pochodzi z Anglii i po raz pierwszy został zatańczony pod koniec 1921 roku. Jego ruchy i obroty wskazują na to, że jego ojcem był walc wiedeński. Dobrze tańczony sprawia wrażenie ruchu łodzi poruszającej się po regularnie wznoszących się i opadających falach. Swym charakterem symbolizuje parę młodych zakochanych ludzi z ufnością myślących o wspólnej przyszłości.

Tango

Do Europy przybyło jako taniec latynoamerykański, jednakże z powodu bliskości partnerów zaliczany jest do tańców standardowych. Historia dowodzi, że pochodzenie swe zawdzięcza nie jednej rasie i krajowi. Kształtowanie trwało wieki, a nasycały je elementy tańców niewolników afrykańskich. W Europie tango zatańczono po raz pierwszy w 1907 roku. W 1913 r. londyński dziennik "Times" ocenił tango jako w najwyższym stopniu nieprzyzwoite. Papież potępił ten taniec, a cesarz niemiecki zabronił go tańczyć swoim gościom. Radość tańczenia tanga była tak ogromna, iż nie zważano na tego typu zakazy. Charakterystyczny jest kontrast pomiędzy ruchem twardym i miękkim, w pewnym sensie naśladuje ruchy dzikich kotów. Posiada specyficzną atmosferę, pełną niepokoju, gwałtownych i nieoczekiwanych zwrotów ciała. W wykonaniu zaawansowanych par tango posiada ukrytą treść, czasami prawie dramatycznego napięcia, to konflikt rozgrywający się tanecznie i do końca nierozwiązany. To nie tylko taniec-to styl.

Quickstep

Narodził się w Ameryce z one step i rag. W 1914 roku przybył do Anglii. Jest to szybka odmiana fokstrota, tryskająca energią, odmiennym stylem i charakterem, zaproponowana na kongresie nauczycieli tańca w 1924r. Symbolizować może młodych ludzi pełnych radości życia, cieszących się każdą wspólnie przeżytą chwilą poprzez podskoki, kroki biegane, szybkie zmiany kierunku, figury obrotowe i progresywne. Wymaga niezłej kondycji i doquickstep - szybki foxtrot.brego opanowania własnej równowagi, zwłaszcza, że tańczony na zakończenie turnieju. Podczas turnieju tańczy się go w tempie 52 takty na minutę. Jest to tempo bardzo szybkie, dlatego też nazwano ten taniec.

Walc wiedeński

Po raz pierwszy został zatańczony przez arystokratę w 1815 roku, kiedy to trwał Kongres Wiedeński. Od tego momentu Wiedeń stał się stolicą walca. Ojcem chrzestnym poprzez swoją udaną muzykę był Johann Strauss Dzięki niemu zapoczątkowany został rozwój tańca towarzyskiego w Europie. Tak romantyczny jak walc angielski, lecz dwa razy szybszy, tańczony równym wirującym ruchem i nie posiadający wielu figur. Do dziś chętnie tańczony, chociaż na turniejach w Anglii czasami pomijany.

Foxtrot

Amerykański taniec towarzyski, dotarł do Europy około 1918 roku; metrum parzyste, rytm synkopowany, tempo szybkie. Słowo "foxtrot" oznacza krok lisa – pochodzi od nazwiska aktora Harry'ego Foksa, który wprowadził do tego tańca kroki kłusujące. Fokstrot uważany jest za jeden z najtrudniejszych tańców i nazywany "najtrudniejszym spacerem świata".Twórcą fokstrota był Harry Fox, który w 1913 roku wprowadził na scenę teatru pewną ilość specyficznych kroków dotąd nie spotykanych w balecie określanych mianem "Fox's Trot". Na początku fokstrot był tańcem dowolnym, bez ściśle określonych reguł. Taniec ten dawał tańczącym odprężenie, nie nastręczał trudności, tancerze poruszali się w praktycznie dowolny sposób. Jednakże w 1914 roku amerykański związek nauczycieli tańca ustalił pierwsze zasady tańczenia fokstrota, wprowadzono podział na kroki wolne i szybkie tańczone po linii prostej lub w obrotach w prawo. Taniec ten w dalszym ciągu był rozwijany przez angielskich nauczycieli tańca, którzy wzbogacili fokstrota o kroki boczne i określili rytm tych kroków: wolno, szybko, szybko.

Samba

Dokładna nazwa to "O samba", która pochodzi z języka brazylijskiego i portugalskiego. Pierwszą formą samby był taniec "w kółko", a zapoczątkowali go Murzyni ze szczepu Bantu. Natomiast w Europie samba stała się tańcem turniejowym, bogatym w różnego typu "wariacje". Narodowy taniec Brazylii, na ogół kojarzony z karnawałem w Rio de Janerio. Posiada wiele kombinacji rytmicznych, łatwo wpada w ucho. Polega na sprężystym ruchu całego ciała, a przede wszystkim bioder. Jest tańcem szybkim, progresywnym, przestrzennie ruchowym i niezwykle podniecającym.  W turniejach par zawodowych tańczonych pomiędzy cha-chą, a rumbą rozdzielając ich podobny charakter rytmiczny.

Cha cha

Jeden z najmłodszych tańców latynoamerykańskich pochodzenia kubańskiego. Enrique Jarrin rozwinął cha cha z mambo. W stylu i sposobie tańczenia zmieniał się kilkakrotnie. Początkowa forma stacatto polegająca na ostrym zginaniu i prostowaniu kolan, została zastąpiona (pod wpływem nowego stylu utworów muzycznych) łagodniejszą, lecz w dalszym ciągu rytmiczną akcją nóg. Forma taneczna została ustalona dopiero w 1953r. W 1957r. po raz pierwszy zatańczono ten taniec w Niemczech, a Gerd Hadrich pokazał pierwsze kroki. Jest tańcem bardzo popularnym i lubianym zarówno wśród tancerzy jak i miłośników tańca. Cha cha  ma w sobie dużo elementów jazzu, beat'u i tańca dyskotekowego. Cechą charakterystyczną jest fascynujący rytm i swawolne ruchy opatrzone kokieteryjnym flirtem.

Rumba

Tak jak samba kojarzy się z Brazylią, tak rumba z Kubą. Ma swe korzenie w mambolero i jest spokrewniona z hanaberą. Jest agitacyjnym tańcem afrykańsko-kubańskim. Od roku 1932 rumba stała się w Niemczech tańcem turniejowym. Formami wyrazu są: starania partnerki o względy partnera, "ucieczka" i całkowite oddanie się partnera swej partnerce. Taniec o wysokim stopniu erotycznym, pełnym gwałtownych i wijących się ruchów bioder, ramion i korpusu. Jest wyrazem uczucia partnerów. W początkowej fazie nauki dobry do ćwiczeń rytmiki i techniki tańca towarzyskiego. Pełnię wnętrza rumby mogą pokazać dopiero dojrzali tancerze.

Paso doble

Hiszpański taniec oddający atmosferę areny i walki byków - corridę. Partner występuje w roli toreadora (torero), który trzyma partnerkę zastępującą czerwone sukno (capa). Obydwoje poruszają się wokół wyimaginowanego byka. Sam taniec składa się jakby z dwóch części: I - wejście na arenę, II - obrazuje samą walkę. Muzyka o charakterze marszowym wyzwala narastające napięcie, by przez poszczególne akcenty wzbudzić entuzjazm w ostatnim uderzeniu. Jedyny taniec, w którym pary nie mogą sobie pozwolić na luki czy skróty w prezentowanej choreografii. Bardzo widowiskowy, a tancerze specjalnie przygotowują się do rozpoczęcia przyjmując pozy i wprowadzając nastrój, by ruszyć z pierwszym uderzeniem muzyki. Paso doble wymaga od tancerzy sztuki pełnej wyrazu.

Jive

Młody taniec powstały w okresie tzw. rewolucji tanecznej po 1910 roku w wyniku stylizacji swingowych i jazzowych, bogatych w wiele pomysłów ruchowych. Jako jitlerburg został przywieziony do Europy w roku 1940 przez amerykańskich żołnierzy. Później znany jako boigie-woogie. W Anglii został udoskonalony. Od połowy lat siedemdziesiątych jest tańcem turniejowym. W tańcu tym dostrzec można wpływy afrykańskie. Jive ukazuje nam jaką wspaniałą radością jest życie. Podobny do rock and rolla, choć bez figur akrobatycznych. W obecnej wersji jest klasycznym tańcem jazzowym, wpływającym na powstanie nowych "szaleństw tanecznych". Wszystkie one są przelotnymi zjawiskami, jive jednak trwa i nadal się rozwija. Podobnie jak w quickstepie wymaga dobrej sprawności i kondycji, gdyż tańczony jest jako ostatni taniec.

Salsa

Salsa jest popularnym na całym świecie tańcem latynoamerykańskim o pochodzeniu karaibskim rozwiniętym szczególnie na Kubie i w Ameryce Południowej. Salsa w języku hiszpańskim oznacza "sos” lub „smak”. Salsa jest w odróżnieniu od większości tańców tańczona w miejscu. Oznacza to tyle, że tańcząca para nie przemieszcza się zbyt wiele po parkiecie, a obroty wykonywane są w miejscu. Polecana szczególnie dla osób ceniących sobie swobodę ruchu.

Parami

Salsa jest popularnym na całym świecie tańcem latynoamerykańskim o pochodzeniu karaibskim rozwiniętym szczególnie na Kubie i w Ameryce Południowej.  Salsa w języku hiszpańskim oznacza "sos” lub „smak”. Salsa jest w odróżnieniu od większości tańców tańczona w miejscu. Oznacza to tyle, że tańcząca para nie przemieszcza się zbyt wiele po parkiecie, a obroty wykonywane są w miejscu. Polecana szczególnie dla osób ceniących sobie swobodę ruchu.

Rueda

Rueda de Casino (także Rueda, Casino Rueda, Salsa Rueda) jest specyficznym sposobem tańczenia salsy. Może brać w niej udział od dwu do nieograniczonej liczby par ustawionych w okręgu.

W latach 1950 Rueda de Casino rozwinęła się w Hawanie na Kubie w latach 60 przez słynną grupę Guaracheros de Regla, a jednym z jej głównych twórców był Jorge Alfaro.

Ruedę prowadzi lider (w hiszpańskim - líder lub cantante), wywołujący nazwy figur, tańczonych następnie przez wszystkie pary. Figury mogą być też oznaczone przez ruchy rękami, co jest przydatne w głośnych miejscach, gdzie znaki werbalne mogą nie być usłyszane. Niektóre szkoły salsy stosują jednak własne określenia na te same figury.

Taniec polega na wykonywaniu poszczególnych figur oraz przechodzeniu w niemal każdym takcie do kolejnego partnera po okręgu. Ruedę zazwyczaj rozpoczynamy w pozycji zamkniętej [Tiempo España] figurą " Al Centro". Przejściu z pozycji zamkniętej do pozycji otwartej służy figura "Dile que no" [Powiedz jej "nie"!]. Najczęstszą figurą ruedy tańczoną w pozycji otwartej jest "Dame Una!" [Daj mi jedną!], polegająca na równoczesnej zmianie partnerów o jedną osobę. Mężczyźni w trakcie tej zmiany zwracają się do partnerek tańczących po prawej stronie i przechodzą do nich wykonując figurę "dile que no".

Taniec użytkowy

Na kursie tańca użytkowego nauczymy każdego jak świetnie sobie radzić na balu, przyjęciu weselnym, eleganckim biznesowym party, na evencie firmowym, na balu sylwestrowym i w każdej innej sytuacji, gdy dwoje ludzi chce posmakować przyjemności wspólnego tańca w parze. Spotkania prowadzone są w różnych klimatach muzycznych.

Na bazie kroków 2na1 opracowano obroty i figury, które można wykorzystać do każdego typu muzyki, jak również do różnego jej tempa.

Ubiór: wygodny, w grupach podstawowych obuwie sportowe na zmianę, w miarę zaawansowania warto zaopatrzyć się w obuwie taneczne.

HIP HOP

Na początku był ruchem kulturowym, który rozpoczął się we wczesnych latach 70. XX wieku na nowojorskim Bronxie. Do kultury masowej hip hop zaczął przenikać na początku lat 80., by w następnej dekadzie rozprzestrzenić się w niemalże każdym zakątku globu. Pionierami gatunku byli DJ'e, tacy jak Kool Herc i DJ Hollywood, którzy miksowali taśmy i rozwijali swój kunszt rymowania podczas swych występów, nawiązując przy tym żywy kontakt z publicznością. 

Wraz z nowym trendem muzycznym powstał również nowy taniec o tej samej nazwie. Hip Hop  to połączenie soulu, rapu, r'n'b z pełnym ekspresji tańcem. Charakterystyczną cechą hip hop-u jest mocna praca nóg na ugiętych kolanach w połączeniu ze zwartą, plastyczną górną partią ciała. Tempo w tym gatunku nie jest za szybkie, więc pozwala "pulsować" i wyczuwać ciałem nawet najdrobniejsze zmiany w danym utworze. Efektem tego są różnorodne i widowiskowe kroki.

BREAK DANCE

Głównym celem nauczania tańca towarzyskiego, prócz przedstawienia rytmów i kroków, jest  zapoznanie z podstawowymi regułami tańca w parze. Każdy, kto połknie bakcyla zwanego „taniec towarzyski”, szybko się go nie pozbędzie. Poznanie jednego tańca niesie za sobą chęć poznania następnego, a jest ich wiele – są to tańce standardowe i latynoamerykańskie.

Tańce standardowe (ST): walc angielski, tango (dawniej taniec latynoamerykański),walc wiedeński, foxtrot, quickstep. Tańce latynoamerykańskie (LA): samba, cha-cha,rumba, paso doble, jive.

Ubiór: wygodny, w grupach podstawowych obuwie sportowe na zmianę, w miarę zaawansowania warto zaopatrzyć się w obuwie taneczne.